Anteny w systemach opartych na transmisji poprzez sprzężenie indukcyjne są budowane w postaci zwojów nadrukowanych na powierzchni odpowiedniego materiału lub nawiniętych na rdzeń. Napięcie wyindukowane w zwojach cewki jest proporcjonalne do ich liczby a także wielkości oraz częstotliwości rezonansowej anteny. Znaczniki dostosowane do pracy w zakresie częstotliwości LF, które przeważnie występują w postaci kapsułek(rys. 2a) wymagają ponad 100 zwojów w celu wytworzenia wystarczającego napięcie do zasilenia IC. Natomiast na częstotliwości 13,56MHz, czyli 100 razy większej od LF wymagana ilość zwojów spada do 3-8. Jest to wystarczająco dużo ażeby wygenerować napięcie pozwalające na zasilenie transpondera oraz na działanie systemu w odległości kilkunastu centymetrów.

          Zupełnie inna rzecz ma miejsce w przypadku częstotliwości wyższych, czyli UHF, gdzie wykorzystanie zwojów cewki nie jest efektywne. Dlatego też anteny znaczników UHF projektowane są jako dipole o długości  l/2 (rys. 2a). W przypadku częstotliwości 900MHz długość dipola wynosi 15 cm natomiast dla 2,4GHz skraca się do 6cm. Kształty oraz długości anten UHF są różne (rys. 2b) i mają odzwierciedlenie w emitowanej oraz absorbowanej przez nie mocy. Wynika to przede wszystkim z wielkości skręcenia takiej anteny (znoszenia się wektorów pola EM o tym samym kierunku, ale przeciwnym zwrocie) oraz apertury anteny, której wielkość często dostosowywana jest do rozmiarów powierzchni produktu, na którym ma zostać umieszczony znacznik. W większości przypadkach znacznik przylepiany jest do etykiety, którą można zadrukować. Połączenie tych dwóch elementów tworzy tzw. Smart Label, czyli inteligentną etykietę (rys. 1).

 Rys. 2 a) Transpondery RFID pracujące na różnych częstotliwościach b) różne geometrie anten dostrojonych do pracy na częstotliwości UHF