Standaryzacja techniki RFID (EPC oraz ISO)
Urządzenia wchodzące w skład RFID doczekały się wielu standardów międzynarodowych (tab. 1), które z powodzeniem są wykorzystywane przez takich producentów jak Philips, Texas Instruments, Atmel czy też Motorola. Czasami jednak standardy te nie były wystarczające dla pewnych zastosowań, gdzie ważną rzeczą jest szyfrowanie czy też autoryzacja dostępu. Powodowało to, że niektóre firmy opracowały własne rozwiązania np. rozwiązanie o nazwie Mifare firmy Philips, które powszechnie stosowane jest w kartach Oyster wykorzystywanych w komunikacji miejskiej Londynu.
Ze względu na duże korzyści wynikające z prędkości oraz odległości odczytu, technika RFID najdynamiczniej rozwijana jest na częstotliwości UHF. W początkowych fazach rozwoju powstały 4 różne protokoły komunikacyjne, po dwa opracowane przez Międzynarodową Organizację Standaryzacyjną ISO (ISO/IEC 18000-6A i B) oraz organizację EPCglobal i standardów serii EPC (EPC klasa 0 generacja 1 i EPC klasa 1 generacja 1). Różne standardy, różne protokoły komunikacyjne oraz brak między nimi kompatybilności przysparzały wiele problemów, które mogły być rozwiązane jedynie przez użycie czytnika wielo-protokołowego, co wiązało się z dodatkowymi kosztami. Dlatego też organizacja EPCglobal w 2005 roku wprowadziła w użycie nowy standard EPC klasy 1 generacji 2, który ma na celu ujednolicenie protokołów komunikacyjnych tak, aby technika RFID mogła być stosowana globalnie w całym zakresie częstotliwości od 860 do 960MHz. Standard ten został również przyjęty przez organizację ISO i zapisany w dokumencie ISO/IEC 18000-6 C.
Tab. 1 Standardy obowiązujące w danym paśmie częstotliwości oraz ich przeznaczenie
|
Częstotliwość
|
Pasmo pracy
|
Standardy interfejsu radiowego
|
|
|
Znaczniki pasywne
|
Zastosowanie
|
||
|
LF
|
125kHz (HDX) 134,2kHz (FDX)
|
ISO/IEC 11784/5
ISO/IEC 14223
ISO/IEC18000-2A(HDX)/B(FDX)
|
Identyfikacja zwierząt
|
|
HF
|
13,553-13,567MHz
|
ISO/IEC 14443
ISO/IEC 15693
ISO/IEC 18000-3
|
Systemy elektronicznej płatności, kontrola dostępu. Także identyfikacja i zarządzanie towarami
|
|
UHF
|
303-433MHz
|
ISO/IEC 18000-7
|
Jak wyżej większy zasięg mniejsza szybkość transmisji (przeważnie znacznik aktywny)
|
|
860-960MHz
|
ISO/IEC 18000 -6 A,B,C
EPC klasa 0 generacja 1
EPC klasa 1 generacja 1
EPC klasa 1 generacja 2
ANSI/INCITS 256-2001-4
|
Identyfikacja i zarządzanie towarami (logistyka)
|
|
|
2,400-2,4835GHz
|
ISO/IEC 18000-4
ANSI/INCITS 256-2001-3
|
Systemy dalekosiężne (przeważnie znacznik aktywne)
|
|
Organizacja EPCglobal, wchodząca w skład globalnej organizacji GS1 zajmującej się standaryzacją w obszarze zarządzania łańcuchem dostaw, opracowała dodatkowo standard pozwalający na zamianę zawartości kodu kreskowego na Elektroniczny Kod Produktu (ang. Electronic Product Code) zawarty w znacznikach EPC. Standard ten pozwala na konwersje identyfikatorów typu :
- GTIN (ang. Global Trade Identification Number)
- SSCC (ang. Serial Shipping Container Code)
- GLN (ang. Global Location Number)
- GRAI (ang. Global Returnable Asset Identifier)
- GIAI (ang. Global Individual Asset Identifier)
Rys. 1 Konwersja kodu EAN/UCC 13 na kod EPC
Na rys. 1 przedstawiono przykładowy schemat zamiany kodu typu GTIN na kod EPC (SGTIN). Widać, że dodatkowo do kodu dochodzą dwie części, nagłówek, który pozwala na rozpoznanie typu i długości kodu EPC oraz numer seryjny. Numer seryjny pozwala na identyfikację każdego produktu z osobna, co jest wielką zaletą w porównaniu z kodem kreskowym, przy pomocy, którego można jedynie sprawdzić, z jakim typem produktu mamy do czynienia. Przykładowo przypisując każdej puszcze z napojem inny numer seryjny można stwierdzić, kolor puszki, dostawce towaru czy też kiedy danej sztuce upływa termin przydatności do spożycia.
